Ters Yüzen Balıklar

Sonra gene kalkıp bakarsın. Boş bir odanın sınırlarında dönüp dolaşıp bakarsın. Bir kadının ağlamaklı gözlerine bakarsın. Eksikliklerin kadınca yanlarından geçer dalarsın. Derin yaralara bakarsın; kusursuz fondötenlere, iyi yazılmış kitaplara ve diplomalara, ardından minibüs şoförlerine,  restorantta  “yemek kaça?” dediği için kışkışlanan adamın sırtından İstanbul’a, otobanın kenarında unutulmuş insanlığa bakarsın.  Dalarsın korkunç kabuslarına ve muhabbetlerine. Sarhoşluğunla bile orada olamazsın. Kalkarsın, tuvalette burnundan dudaklarına dudaklarından dişlerine akan bir kan ırmağı vardır, sevinirsin. Tüm yaşantında sana en samimi gelmiş şey, yine hastalığın olur orada. Hastalığına sevinirsin. Kan ırmakta balıklar geri geri yüzer. Yüzüne gülümsersin...

Ruh ve nesne

Sıkıca sarılmış ummanlar kocuklarına

Baharın yalaza gibi geçmesine kimsenin gönlü razı gelmezdi

Beklenti ve gerçekler birbirini karşılamayınca

Ortaya yıkım çıkardı

İlişkilerin tekliği güzelliğini belirtmekteydi oysaki.

Dünyanın çirkefliğine

Dahası kofluğuna batmış her canlı gibi.

İşte yorgun ve mecalsiz ruhlar

Toplanıyor buna karşın

Birinin, birilerinin yakasına yapışacaklar

Huzurun hakkının istencine

Çok yakında da  mahsun nesneler

Yıllar sonra birikmişliğin tecridini kusacaktılar

Yokoluşun benimsenmediği

Yerde kaldı yokluğu

Perşembeyi cumaya bağlayan her gecede

Yoksunluk çıban gibi

Baş gösterecekti

Birer ikişer yol alıyorlardı sahiplerine,

İstekle ve esefle gelen  heyecanlar

Utanırdı sahibinden

Karşılığı olmazdı

Yarın veya dün

Dünki yarın sırf bugüne tekabül ettiği içindi her şey…