AKŞAM SAATİ

İşte yine gece !

Dilini bilmediğim bir ülkede gibiyim

Su gibi

Son vapur saati gibi

Kayıplardayım

Şakaklarım, ellerim kayıp

Sağım, solum yok

Belki de ölmüşüm

Üstelik kan kusmuşum

Koşuşmuşum yayvan tarlada

Kan ter olmuş da

Son anda karaya ayak basmışım

Bastığım yer yokluk

Ana kara çok uzakta

Salkım söğüt dalında salınmakta

İki kadın sessizce hesap yapıyorlardı

Bir yeminin kaç metre çektiğini

Kaç litre derinliğine gittiğini

Saçlarına kaç ağırlık takmak gerektiğini

Çaylar gözlerimin neminden alırken demini

Huzurum soluklandığım evimdi

Döşemede kayan yüreğimin sesi

Gümbürdüyordu

Asimanda

Düşüncesi uzaklarda olanın sesi.

Sıcaklık,

Gökyüzünün siyah kristalliğini hiç eritmeyecek gibi askıda

Akşam saatidir;

Katillerin bağışlandığı

Rembetikoların huzur demi

İyinin kötülüğün boş sözler olduğu sanılan andır.

Her şey bir unutkanlıktı kısa  ve yoğun

Kısacıktı ve serindi akşam saati...